Roślinożerny ssak z rodziny koniowatych, pochodzący prawdopodobnie od trzech prymitywnych typów koni: konia leśnego, konia Przewalskiego i tarpana, udomowiony ok. 6-8 tys. lat p.n.e., wykorzystywany jako zwierzę wierzchowe, juczne i pociągowe. Wyróżnia się 3 główne typy k.d. - gorącokrwiste (szlachetne, np. koń arabski czystej krwi), zimnokrwiste (ciężkie, np. koń belgijski) oraz kuce. Z wyjątkiem kucy, większość przedstawicieli osiąga 90-190 cm wys. w kłębie i waży ok. 400-500 kg. Zwierzęta te cechują się długą głową, smukłymi kończynami, długim ogonem oraz grzywą na karku i czole. Stąpają na kopytach, na zakończeniu trzeciego palca. Długie kości kończyn, odpowiednio umięśnionych i ustawionych (kolano znajduje się wysoko, przy brzuchu), oraz zwarta budowa ciała pozwalają na bardziej wydajny ruch przy minimalnym wydatku energii. W złożonym mózgu - zamkniętym w okrągłej czaszce. K.d. ma silne, wysokokoronowe zęby oraz stosunkowo długi przewód pokarmowy; większą jego cz. stanowi jelito przystosowane do trawienia celulozy. Uzębienie mleczne młodych zostaje zastąpione zębami stałymi w wieku ok. 2,5 lat. W pełni rozwinięte uzębienie 5tałe pojawia się w wieku 4-5 lat w liczbie 36-40 zębów.